The bullshit express.

1

Hi.

De gedachten-trein van Janice zit weer eens bomvol en moet nodig eens een stop maken bij perron Jashion. 

Terwijl ik hier in mijn vensterbank zit denk ik na over waar ik moet beginnen. Ik besluit mijn Camp Rock muziek eerst eens te veranderen in de rustige klanken van Heal, Tom Odell.

Nu de rust terug is gekeerd in mijn kamer en ik de vogeltjes zachtjes door de muziek heen hoor zingen kan ik eens goed nadenken. Voordat ik alle bullshit nu mijn hoofd uit ga schrijven zoek ik de belangrijkste dingen. De onderwerpen die een betekenis hebben, niet de gedachten over hoe mooi mijn kamer is opgeruimd of wat de titel van deze post eigenlijk moet worden- wat overigens wel twee van de dingen zijn waar ik nu over na denk. Ondanks dat er steeds een idee om aandacht schreeuwt heb ik er nog geen één gekozen.

3

Het ene moment is er een verhaal in mijn hoofd, die het volgende moment weer weg is. Alsof er een storm in mijn hoofd is en alle gedachten als koeien en huizen in de tornado ronddraaien. Je weet wel, zoals in die typische storm tekeningen waar huizen en auto’s in hun geheel rondjes draaien in de tornado.

De zinnen die ik kan gebruiken voor het einde van mijn blogpost schieten al door mijn hoofd, maar ik ben net begonnen? Het moet wel spontaan overkomen schiet er door mijn hoofd. Schiet er door mijn hoofd, waarom schieten er dingen door mijn hoofd? Het was aan het waaien toch? Schieten is zo gewelddadig, we gaan terug naar waaien. Mijn gedachten waaien door mijn overvolle hoofd.

2Het plan om zo meteen de backspace-knop in te drukken en ingedrukt te houden is sterk aanwezig. Om de letters één voor één in grote snelheid te zien verdwijnen. Het tabblad weg te drukken en de woorden nooit meer terug te zien. Of op zijn minst niet in deze volgorde. Raar eigenlijk, dat de volgorde van woorden en letters een verhaal kan vertellen. Het wordt alleen maar raarder als je bedenkt dat het alleen een paar streepjes en boogjes zijn, wat zijn letters eigenlijk? Waarom heten letters letters? Oké, nu gaat het te ver. Terug naar het betekenisloze gebrabbel.

Ik vraag me af naar wat voor muziek ik nu luister en waar de vogels zijn gebleven. Ik hoor alleen ronkende motors en een stem die ik niet herken. De stem klinkt overigens wel heel mooi – tweede keer dat ik ‘overigens’ gebruik.

4Even omhoog scrollen om te kijken hoeveel ik al heb geschreven – het valt wel mee. Als ik dit zo zie hoef ik niet zo veel na te kijken op spelfouten – wat ik waarschijnlijk toch niet ga doen. Waar komen al die streepjes opeens vandaan? – – – – – -, het staat wel mooi.

Nieuw liedje, geen idee wat dit is. Het klinkt goed, ik hoor vooral veel gitaar. Het heet FIRST CLASS, Rainbow kitten surprise. Momentje hoor, ik sla hem even op.

Ik ben wel weer klaar met schrijven, waarschijnlijk ga ik nu naar buiten en maak ik foto’s voor deze post om hem vervolgens te posten want het is blijkbaar al zaterdag.

Snel lees ik nog even mijn gebrabbel na en er vormt een kleine glimlach op mijn mond bij de zin: “De onderwerpen die een betekenis hebben,”

Fijne zaterdag.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s